Reiskriebels inpakken en wegwezen

   Nee, nee, begrijp me niet verkeerd. We zijn niet naar de kermis geweest. Eigenlijk houd ik niet echt van kermis. Niet nu en als kind al helemaal niet. Te véél lawaai, te druk, te veel geflikker, te snel, ...  alleen het kraam met de voorbij dobberende eendjes kon me bekoren en ooit - lang voor dierenrechtenorganisaties er zich gingen mee bemoeien - heb ik een keertje op de rug van een pony gezeten die samen met andere pony's voor een paar centen rustig in rondjes wandelde. 'n Dergelijke activiteit kon ik nog net behappen.  Dus toen ik las over de tentoonstelling Foorwonder die nu al een tijdje loopt in het Huis van Alijn te Gent, was ik niet meteen wild enthousiast om ze te gaan bekijken.  Maar daar heb ik me echt in vergist, zo bleek eerder deze week. Vermits we in de onmiddellijke omgeving waren, zijn we toen toch een keertje het museum binnen gestapt. En daar heb ik geen spijt van.  De bezoeker krijgt immers heel andere dingen te zien en te lezen dan ...

  Het moet geloof ik toch in het DNA van de Gentenaar zitten om vooral "ni te neuten en ook ni te pleuje" maar integendeel te strijden voor de vooropgestelde doelen. Dat was in het middeleeuwse Gent reeds zo en dat was en is in latere tijden niet anders, Natuurlijk werkt die koppigheid in meerdere richtingen. Wat de ene fantastisch vindt, vindt de andere pure horror. Man, man, man ... die Gentenaren kunnen er wat van! Dus wanneer Lieven Bauwens, de listige Gentse Industriële spion, de Mule Jenny vanuit Engeland naar het vasteland weet te smokkelen, installeert hij zijn eerste industriële spinnerij juist daarom niet in Gent maar in Parijs. Het duurt echter niet lang vooraleer hij er in slaagt een spinnerij neer te poten in de Gentse gevangenis en er de gevangenen voor niets, nada, noppes aan het werk weet te zetten. En van het ene komt het andere. Het idee om mensen zelfs voor minder dan een appel en een ei te laten werken, doet bij menig rijke ondernemer dollarte...