Reiskriebels inpakken en wegwezen

  Het moet geloof ik toch in het DNA van de Gentenaar zitten om vooral "ni te neuten en ook ni te pleuje" maar integendeel te strijden voor de vooropgestelde doelen. Dat was in het middeleeuwse Gent reeds zo en dat was en is in latere tijden niet anders, Natuurlijk werkt die koppigheid in meerdere richtingen. Wat de ene fantastisch vindt, vindt de andere pure horror. Man, man, man ... die Gentenaren kunnen er wat van! Dus wanneer Lieven Bauwens, de listige Gentse Industriële spion, de Mule Jenny vanuit Engeland naar het vasteland weet te smokkelen, installeert hij zijn eerste industriële spinnerij juist daarom niet in Gent maar in Parijs. Het duurt echter niet lang vooraleer hij er in slaagt een spinnerij neer te poten in de Gentse gevangenis en er de gevangenen voor niets, nada, noppes aan het werk weet te zetten. En van het ene komt het andere. Het idee om mensen zelfs voor minder dan een appel en een ei te laten werken, doet bij menig rijke ondernemer dollarte...

  De nieuwe campervan van mijn lieverd heeft nogal wat technologische snufjes en vooraleer we er de wijde wereld mee zullen intrekken, willen we die snufjes toch een keertje uittesten. Daarom dat we een tweedaagse van gaan en keren organiseren. We trekken naar Ieper. Aangezien we er dit jaar de traditionele Poppy parade op 11 november omwille van andere plannen, niet zullen bijwonen, gaan we nu. Momenteel is er trouwens ter hoogte van de Menenpoort het werkelijk prachtig standbeeld "The Hauntings" te zien en aangezien het om een rondzwervend kunstwerk van de Engelse kunstenares Jo Oliver gaat, vertrekt het in december alweer naar elders. Willen we het een keertje zien, dan is het nu of nooit.            We zijn erg onder de indruk van The Hauntings en geraken er niet op uitgekeken. Wanneer we er daarom later op de dag nog een keertje naar terug keren verschijnt net op dat moment een regenboog aan de hemel. Symbolischer kan haast niet!  ...

  Onze laatste dag in Toscane zullen we gebruiken om Pisa te bezoeken. Mijn lieverd en ik hebben ons voorgenomen vandaag de gids niet te volgen maar onze eigen weg te gaan op de Piazza die Miracoli zodat er nog voldoende tijd kan overblijven om elders in de stad een muurschildering van Keith Haring te gaan bewonderen. Ik wil immers   mijn kameraad en popart kunstenares Winnie verrassen met een foto van het kunstwerk. Al van op de parking voor de autocars is het overduidelijk dat het bezoek aan "Het plein der wonderen", een heel drukke bedoening zal worden. Massa's toeristen schuifelen als in processie richting de piazza.    Onze gids kan ons niet vertellen wanneer en waar wij terug worden verwacht bij de bus. Ze wilt eerst tickets gaan kopen voor de groep en ze kan niet inschatten hoelang dat zal duren. Wij kunnen dus niet anders dan met haar meewandelen naar de  Billetterie .      Merkwaardig genoeg staat er aan de kassa's niemand aan te schuiven...