Venetië: een stad met orde in de chaos

 

Opgejaagd door o.a. Atilla de Hun bestaat het Venetiaanse volk in feite uit een samenraapsel van mensen die om Joost mag zich nog herinneren welke reden in de richting van de lagune aan de Adriatische zee werden geduwd. Venetië is gebouwd op een lappendeken van meer dan honderd eilanden in die moerassige lagune. Mijn geschiedenislessen liggen te ver achter mij om mij het waarom van deze gedwongen migratie nog precies voor de geest te halen. Ze vond in ieder geval plaats na de val van het West-Romeinse rijk . Die val in 476 na Christus herinner ik me wél nog alhoewel ik er zelf geen botten of ribben bij gebroken heb. Soit, ik doe wat onze gids me aangeraden heeft en laat alles een beetje over mij heenkomen.

Wat ik wél weet is dat de opgejaagden van aanpakken wisten en dat ze over de eeuwen heen er in geslaagd zijn om een prachtige en rijke stad op te bouwen met grote invloeden ver buiten de eigen grenzen, een handelsmonopolie in de Middellandse Zee en kolonies in het noordoosten van Italië. Zodoende ontwikkelde de stad zich tot een fantastische Grootmacht. Niet dat dit alles zonder slag of stoot is gebeurd. Vooral tijdens de zestiende eeuw lag Venetië constant in oorlog maar de inwoners bleven trouw aan hun machthebbers.Eenmaal weer thuis lees ik ergens op het internet dat de Venetiaanse republiek zo belachelijk rijk was dat ze het zich konden permitteren om het gezag van hun pauselijke buurman openlijk te negeren. En dat kon de paus dan weer niet pruimen.

Het resultaat van al die rijkdom zie je vandaag nog steeds vertaald in de prachtige palazzo’s langsheen het Canal Grande, de levensader van de stad en uiteraard ook aan de Piazza San Marco.

 

 

Toch wandelen we tijdens onze eerste voormiddag in Venetië niet meteen naar het sjiekste deel van de stad. Onze gids wil ons immers ook alle hoekjes, kantjes en steegjes van anderhalve paraplu breed laten zien. Jawel, terwijl op het thuisfront eindelijk de zon schijnt, regent het in Venetië. 

 

 

 

 

Maar ieder nadeel heeft zo zijn voordeel want dank zij het mindere weer valt het met het gevreesde massatoerisme best wel mee. Zelfs op de Rialtobrug hoeven we niet te drummen voor een selfie.

 

 

 

 

We zullen drie volle dagen in Venetië verblijven om er iedere voormiddag met de gids een wandeling te maken doorheen de verschillende delen van de stad. Na de middag zullen we het telkens rustiger aandoen met een lunch op een terrasje, een wandelingetje of een sightseeingstocht op een van de vele Vaporetto’s (bootbussen). Ja, ja ... Marie-Paule, ik heb het juist hé! De bootbussen zijn geen Pavarotti's 😂!

 

 

 

 

 

Want jawel, het openbaar vervoer gebeurt via het water net zoals al de rest trouwens. Taxi’s, politie, brandweer, ambulances, postbodes, pakjesdiensten, vuilniskarren, bevoorradingsdiensten, …. werkelijk alles speelt zich af op het water.

 

 

 

En daartussenin laveren de gondeliers en kriskrassen plezierbootjes alle richtingen uit. 

 

 

 

Gondelier zijn is trouwens een vak apart en kan je je niet zomaar eigen maken. Het gondelier zijn (er zijn er precies 400 in de stad) gaat over van vader op zoon. Elke gondelier heeft een persoonlijk op zijn maat gemaakte gondel. Het peddelen vormt voor hen een ware fitness. 

 

 

Atelier voor het maken van gondels

 

 

Sommigen dansen welhaast op hun vaartuig. Anderen zingen dan weer een serenade voor hun passagiers. Een van onze medereizigers heeft zo'n gondeltocht op haar bucketlist afgevinkt en de lieve dame raakt er maar niet over uitgepraat. Zelf pas ik er voor … de gondels wiebelen mij net iets te veel.

Hoe deze wirwar aan waterverkeer niet tot chaotische toestanden en aanvaringen leidt, is mij een raadsel. Wel zien we hoe politiemensen snelheidsduivels spotten en op de bon gooien.

 

 

 

Waar de politiemensen ook over waken, zijn de strikte reglementeringen i.v.m.het rookgedrag, het zwerfvuil en het verbod op voederen van de duiven op de Piazza San Marco en dit alles om overlast te bestrijden. De boetes lopen trouwens zeer hoog op. Desondanks probeert een snoodaard mij een handvol granen te verkopen zodat de duiven uit mijn hand zouden komen eten. Maar mij niet gezien hé! 

 

 

 

 

Dus hoe druk Venetië ook moge zijn, de stad valt ronduit keurig te noemen tot zelfs in het kleinste achterafsteegje.

En jawel, daar kunnen ze in Gent nog iets van leren!