San Gimignano en de zeven mijls laarzen van mijn lieverd (derde verslag van onze reis naar Toscane)

 

Zo relaxed onze voormiddag in Siena was, zo stresserend wordt het in San Gimignano. De omgeving van dit mooie middeleeuwse stadje ziet er nochtans zalig idyllisch uit.

 

 

Ter hoogte van de "Kiss&Ride" is het massatoeristisch druk. Ik gebruik bewust het woord "Kiss&Ride" en dit ondanks het feit dat onze chauffeur zomaar liefst 190 euro moet neertellen om de groep te laten uitstappen en om het vervolgens weer te moeten afbollen. Tijd voor "a kiss"  is er niet. 

 

 

Nu volgt enig klimwerk naar de toegangspoort en vanaf daar wordt het ook nog klauteren binnen de stad en al zeker voor hen die een fraai zicht over het Manhattan van de middeleeuwen willen krijgen. En vermits ik dol ben op skylines, klauter ik mee. 

 

Bij deze toegangspoort tot de stad worden we om 17u terug verwacht. 

Ongeveer twee uur hebben we om het stadje te ontdekken. En hoewel onze gids doorgaans weinig van zeg is, blijft ze nu toch eindeloos lullen over de gelato van "Gelateria Dondoli" die herhaaldelijk in de prijzen is gevallen en ze praat honderduit over de vele variaties aan smaken en combinaties die we een eigenlijk zouden moeten proeven. Maar wat heeft dit voor zin? Te oordelen aan de uiterst lange wachtrij gegadigden voor een ijsje (ik schat zo'n uurtje om er eentje te bemachtigen) is het binnen ons tijdsbestek gewoonweg onbegonnen werk.

 

 

Met alle Chinezen maar niet met ons hé!  Wij zullen elders wel een gelato proeven!

 

Komt het door dat ijsje? Ik weet het niet. Maar als jij mij nu zou vragen wat wij allemaal hebben gezien in dat mooie middeleeuwse stadje dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik weet het niet meer. Gelukkig heb ik hier thuis nog de identieke reisgids als die van onze begeleidster liggen. Ik zal er nog snel eens in bladeren vooraleer hem terug te brengen naar de bibliotheek. 

Zo kan ik er mezelf nog even aan herinneren dat het middeleeuwse Manhattan liefst 72 torens had waarvan er nu nog 14 overeind staan. Die torens zijn eigenlijk het bewijs van het gewelddadige karakter van het middeleeuwse Toscaanse leven. Rijke, concurrerende families bouwden torens en verschansten zich erin met als doel andere families angst aan te jagen. Dat moet daar echt wel gezellig wonen zijn geweest!

 

 

Voor het overige herinner ik me het mooie plein met de waterput, het bruidspaar aan het stadhuis, de was die te drogen hing, een schilderachtig achterafstraatje en het feit dat ik Karline meermaals doch onbewust voor de voeten liep terwijl zij een foto wou nemen. 

 

Sorry Karline, omdat ik zo dikwijls door jouw lens ben gelopen. Maar geef toe, dit is wel een mooi plaatje hé! Dankjewel. 

 

 

Voor mijn lieverd is net op tijd komen in feite een beetje te laat komen. Zijn filosofie indachtig willen we na de gelato daarom richting toegangspoort afzakken. 't Moet zijn dat geen van ons beiden een goed oriëntatiegevoel heeft. Feit is dat we om 16u45 aan een totaal foute poort staan. Enfin, wat is dat nu? 

Terug! Maar naar waar? Mijn lieverd krijgt het op de heupen en trekt zijn zeven mijls laarzen aan. Neemt me onder de arm en probeert de tijd in te halen. Vanaf dan wordt het zwart voor mijn ogen. Het enige wat ik nog weet is dat we tot driemaal toe onderstaande binnentuin zijn voorbij gerend. 

 

 

Wanneer ik een bewoner van de stad bemerk, vraag ik hem met mijn laatste adem hoe we naar de "Kiss&Ride" kunnen geraken. Blijkt dat we aan de totaal verkeerde kant van de stad zitten en we hebben nog vijf minuten. 

Het is ons gelukt op twee minuten na dan. Wat een verademing om in de verte Peter te zien staan en vervolgens ook de rest van de groep. 

En niemand is boos en iedereen is opgelucht. Jawel deze groep zit vol schatten!