(De) Champagne voor Charles De Gaulle

Frankrijk is een ongelooflijk prachtig land. Of we nu naar het zuiden, het noorden, het oosten of het westen van La douce France trekken, telkens weer staan we in verrukking voor het altijd wisselende landschap, de immer mooie steden en de steeds schilderachtige dorpjes.

Neem nu bijvoorbeeld Soulaines-Dhuys in het Franse arrondissement Bar-Sur-Aube. Nooit van gehoord ? Ik ook niet. Maar we brengen er toevallig de nacht in onze camper door nadat we ter hoogte van het Lac du Der de kraanvogels hebben uitgezwaaid. Nu we hier toch in de buurt zijn, willen we immers graag ook nog een ander stukje van het gebied Champagne Ardenne bekijken en op weg daarheen wordt Soulaines-Dhuys onze stopplaats voor de nacht. De avond is al gevallen maar we kunnen nog net een glimp opvangen van hoe mooi het hier wel is.

Dus bij het ochtendgloren zijn we al vroeg op pad om de gemeente een bezoek te brengen. En die slaapt nog, ze is dus even voor ons alleen. En wat is ze prachtig ! We zoeken vooral de kleine wegeltjes op en slaan kreetjes van verrukking. De vakwerkhuizen staan behoorlijk schots en scheef en over het riviertje de Laines (?)ligt ter hoogte van het meest scheve huis een alleraardigst middeleeuws brugje. Merkwaardig is de toegang tot Romaanse vestingskerk uit de 13de eeuw.

Ooit een setting nodig voor een middeleeuws filmscenario ? Dan zit je hier als gebeiteld !

Geen wonder dus dat Charles De Gaulle van zijn land hield en er ook zijn ziel en zaligheid voor heeft gegeven. Eerst als militair, later als staatsman. De Gaulle vocht tijdens WOII als generaal voor zijn vaderland en leidde het later als president. Dat deed hij op een eerder autoritaire wijze hoewel hij eigenlijk toch ook een minzaam, bescheiden man was. De Gaulle werd zodoende verguisd door de ene maar bejubeld door de andere.

Hij was echter ook een familieman en juist dat heeft hem er toe gebracht in Colombey-les-Deux-Eglises een landhuis te kopen om er zijn gehandicapte dochter Anne de rust te bezorgen die zij zo broodnodig had. Charles, zelf geboren in het mooie Lille, koos dus voor de uitgestrektheid van Champagne-Ardenne om er met zijn gezin tot rust te kunnen komen.

Vermits ik tuk ben op huizen en interieurs met geschiedenis wil ik graag La Boissière, het landhuis van De Gaulle, een bezoekje brengen. Maar voor we er naar toe rijden, stoppen we aan het in 2014 door Nicolas Sarkozy en Angela Merkel geopende Memorial Charles De Gaulle. Je kan het makkelijk vinden vermits daar een reuzegroot dubbelkruis staat waar niet naast te kijken valt. Dat deze twee wereldleiders samen het Memorial hebben ingehuldigd zal wel te maken hebben met het feit dat De Gaulle als eerste staatshoofd van Europa na de Tweede Wereldoorlog toenadering heeft gezocht tot de voormalige Duitse vijand.

 We klauteren wél naar boven om het Memorial van dichtbij te bekijken maar omdat het weer vandaag nog echt schitterend is en het uitzicht hierboven grandioos, hebben we geen zin in een toch vrij dure (13,5 euro) geschiedenisles. Liever dan hier binnen lessen te leren, genieten we van de mooie omgeving en dalen we vervolgens weer af naar de dorpskern waar ter hoogte van de kerk de begraafplaats ligt waar Charles De Gaulle naast zijn jong overleden dochter en zijn echtgenote begraven ligt. 

 

We parkeren de camper op de vlakbij gelegen Place Radio Londres 1940-1945 en meteen schiet mij een hilarische aflevering uit de satirische verzetsserie " Allo, Allo" te binnen. Cafébaas René Artois krijgt op een dag van "Michèle of the résistance" de opdracht zich te vermommen als Charles De Gaulle om zo het door de Duitsers bezette kasteel van Nouvion binnen te dringen en er een brandkast op te blazen. Rekening houdend met de behoorlijk ontwikkelde neus van De Gaulle, krijgt René een met een kneedbom gemodelleerd exemplaar aangemeten. Onnodig te zeggen dat dit heldhaftige verzetsplan mislukt.

Het kleine kerkhof staat afgeladen vol met herdenkingsplaten in de omgeving van een gedenkzuil met vers bloemstuk in Franse driekleur. Het valt dermate op dat we het eigenlijke, sobere graf in witte marmer pardoes voorbij lopen.

De Gaulle stierf op 9 november 1970 terwijl hij bridge aan het spelen was. De bridgetafel bekijk ik even later in zijn prachtige landhuis met park, tuin en minigolf inbegrepen.

De wingerd die zich rond het landhuis slingert, verkleurt mooi en heeft reeds aardig wat blad verloren. Wat is het hier heerlijk ! Jammer genoeg mogen er in het huis geen foto's worden genomen en omdat het landgoed nog steeds in gebruik is door de familie De Gaulle, kan aan de bovenverdieping geen bezoek worden gebracht.

Het is hier dat De Gaulle als allereerste staatsman toenadering zocht tot Duitsland. Dat was in 1958, dertien jaar na de Tweede Wereldoorlog dus. Die toenadering lag toen nog heel gevoelig vermits het oorlogsleed nog zeer vers in het geheugen zat. Vandaar ook dat de gesprekken met de toenmalige Duitse kanselier Adenauer in de privéwoning van de president plaatshadden en niet in de gebruikelijke rijksgebouwen.

Het interieur is smaakvol ingericht. Er staan ook overal geschenken die Charles tijdens zijn loopbaan als staatsleider van deze en gene gekregen heeft. We krijgen zicht op de eetplaats, de inkomhal, het salon, de bibliotheek en wauw .... het bureau van de heer des huizes. Dat bureau snijdt me de adem af niet in het minst omdat het venster tegenover het bureaumeubel bij dit schitterend herfstweer wagenwijd openstaat en hemeltjelief ... wat een view ! In heel de omtrek valt geen huis te bespeuren en vandaag is een dag waarop de lichtinval gewoonweg perfect is. Wat jammer dat ik geen foto mag nemen van deze schitterende setting. De suppoost valt niet van mijn zijde weg te slaan ...

 Stiekem van buitenaf wat foto's genomen ....

Bij gelegenheid fris ik mijn kennis over Charles De Gaulle nog een keertje op. Ik meen mij te herinneren dat hij een groot leider is geweest. Niet alleen als generaal maar later ook als staatshoofd.

Genoeg redenen dus om een toost uit te brengen. En vermits we hier nu toch zijn mag het met Champagne zijn.

Schol !