Het koninklijk Turijn, groots en overweldigend.

Wie vanuit onze regio naar Italië reist, doet dat hoofdzakelijk om er ofwel te skiën of om er Toscane met o.a. de kunststad Firenze te bezoeken. Een citytrip naar Rome is uiteraard ook een topper en dan heb ik het nog niet eens over Venetië gehad. Laatstejaarsstudenten maken met hun eindklas wel eens de trip van hun leven door tijdens de paasvakantie naast Venetië ook Pisa, Firenze, Sienna, Rome, ... te bezoeken. Maar alle mensen, daar moet je toch jong voor zijn om dat allemaal in één enkele busvakantie af te haspelen!

Zelden echter wordt Turijn in het reispakket opgenomen en dat is best jammer want Turijn is ronduit prachtig. Wie van de Italiaanse geschiedenis houdt moet toch ook Turijn hebben gezien omdat hier op 17 maar 1861 het Koninklijk Italië (in zijn weg naar de totale onafhankelijkheid) werd uitgeroepen en de stad meteen ook de hoofdstad van het kersverse koninkrijk werd.

Het is een gesukkel om met de fiets doorheen de stad naar het Centro te geraken maar we slagen er desondanks toch in. Het is onze bedoeling het Il Polo Reale (het koninklijk centrum) te bezoeken. Il Polo Reale verenigt in een groot complex meerdere koninklijke musea en staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Toch valt een eerste aanblik op het Piazza Castello wat tegen. Na onze kamikazetocht doorheen de stad hadden we wat meer verwacht. Maar dat is slechts schijn … eenmaal binnen staan we met open mond te staren naar een pracht die we – tenzij ons geheugen ons in de steek laat – nog niet vaak elders hebben gezien. 

 

Met één enkel ticket krijgen we toegang tot liefst vijf koninklijke musea waarbij het paleis van buitenaf een wat povere uitstraling heeft maar binnenin een heel andere wereld blijkt te zijn. Het huis van Savoye pronkt zaal na zaal met veel pracht en praal.

 

De leden van het hof van Savoye waren trouwens overtuigde verzamelaars. Niet zozeer van postzegels en sigarenbandjes maar van kunst met de grote K. Achter het Palazo Reale ligt een kunstgalerij waar topstukken te zien zijn. Ook werken van “onze” Rubens en Van Eyck kunnen we er bewonderen. 

 

De l' Armeria Reale is dan weer een galerij vol verbluffend wapentuig en aanverwanten. Ook bij wie niet echt verzot is op dat soort dingen, valt de mond toch open. Niet alleen de galerij op zich is mooi, ook de wapens, schilden, harnassen van ruiter én paard, ... zijn erg kunstig versierd. Dragen soldaten de dag van vandaag camouflagepakken om vooral niet op te vallen, dan droegen ruiters destijds helmen van verschillend pluimage om dat juist wél te doen.

 

De stad Turijn heeft sinds 1940 een groot museum vol Egyptische kunst. De verzamelwoede van de Savoye familie richtte zich immers ook op kunst uit Egypte en daar moest vroeg of laat een oplossing voor worden gezocht. Vandaar een museum uitsluitend gewijd aan Egypte. De rest van hun oudheidkundige verzameling staat echter keurig uitgestald in de kelders van Il Polo Reale, meer bepaald onder de schilderijengalerij. Mooi om te zien maar we haspelen de oude kunst nogal vlug af vermits we dergelijke kunst later op onze reis nog heel veel zullen zien. Tenminste … daar zijn we nu nog even van overtuigd.

 

Reeds vier van de vijf koninklijke musea hebben we keurig doorlopen en vol verwondering en bewondering bekeken. Maar waar is de bibliotheek? Een kort vraagje bij de balie leert ons dat er momenteel een tentoonstelling over Rafaël loopt en dat de bibliotheek daardoor niet toegankelijk is met het all in one ticket. Een extra ticket moet worden gekocht. Ja maar zo niet hé! Voor mijn vriend hoeven de schilderijen niet – die hebben we vandaag al meer dan genoeg gezien – maar de bibliotheek die wil ik toch wel gezien hebben. Idee! Ik stel voor ons van de domme te houden en ons all in one ticket bij de ingang van het koninklijk bibje gewoon aan te bieden. Daar krijgen we dezelfde uitleg over Rafaël en diens tentoonstelling maar ik maak het ontvangstcomité gauw duidelijk dat wij niet voor “the paintings” komen. Het is vlug in de sacoche want er is toch geen hond. Een vriendelijke suppoost troont ons mee naar ongeveer het midden van de bibliotheek. Vanaf daar mogen we niet verder. Geen probleem … we kunnen even de sfeer van de oude, koninklijke bibliotheek snuiven en vermits ik intussen aardig moe ben geworden, is dat voor mij voldoende!

 

 

Een mens moet leren tevreden zijn hé!