Il Canto degli Italiani

 

Het is nu al dagenlang dat het Italiaanse volkslied doorheen mijn hoofd flitst. Niet dat ik er de woorden van ken maar de melodie alleen al verraadt veel vastberadenheid en eerzucht.

Italië is een land met een ongelooflijk rijke geschiedenis, bloedmooie architecturale hoogstandjes en een schatkamer vol kunst met een grote K. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik ondanks mijn liefde voor geschiedenis, kunst en architectuur nog maar weinig heb gezien van het land. Op een citytrip naar Rome en wat geflirt met de noordelijke grens van Italië na dan.

Vanavond vertrekken we op zwerftocht doorheen een stukje Italië. De tocht zal ongeveer drie weken duren. Het huis is aan kant gezet, de camper is vertrekkensklaar, afspraken met de buurvrouw zijn gemaakt want mijn Sjarelke is de thuisblijver van wacht.

Onszelf kennende hebben we ons voorgenomen nu toch eerst eens werk te maken van wat kilometers vreten anders geraken we er nooit! Bedoeling is niet de toerist te gaan uithangen vooraleer we Genève hebben bereikt. Eerder niet! Dat we Genève op onze weg hebben liggen, is mooi meegenomen en heeft te maken met het feit dat we de stad Turijn willen zien en daarom zullen we Italië binnenrijden via Frankrijk. Het Zwitserse Genève dringt min of meer Frankrijk binnen dank zij een uitstulping. Vandaar dus de keuze voor wat onze eerste halte zou moeten worden. Een leuke bijkomstigheid is dat we op deze manier de zeventien kilometer lange Gothardtunnel kunnen vermijden want ik ben niet echt happig op tunnels.

Bovendien, zo beweert althans een kennis van mijn lieverd, is het zo dat tussen Frankrijk en Italië de Alpencols met de camper zeer goed te doen zijn en dat het uitzicht er adembenemend mooi is.

We zien het al helemaal zitten. Als Hannibal met zijn olifanten over de Alpen kon geraken, dan zullen wij dat met de camper ook kunnen.

Het zal echter moeilijk worden ons voornemen om zo snel mogelijk in Genève aan te komen, vol te houden. We zijn de R4 nog niet goed en wel opgedraaid of we staan ter hoogte van Melle al in de file en die lost slechts langzaam op in traag verkeer om vervolgens weer plots file te worden en dit herhaalt zich steeds weer opnieuw tot we ver voorbij Brussel eindelijk gas kunnen geven. Doch, stel je bij dat gas geven niet te veel voor vermits we standaard aan 90km/uur rijden. Willen we onze potten en pannen heel houden dan is sneller rijden niet verantwoord. Enfin … om een lang verhaal kort te maken, we geraken niet verder dan Neufchâteau waar we onze eerste nacht zullen doorbrengen.

Maar die schade halen we 's anderendaags vlug in vermits we (voor ons doen toch) heel vroeg op pad zijn. Om 8u rijden we al richting Groothertogdom Luxemburg waarvan we niet veel meer zien dan het tankstation waar we goedkoop (nou ja) bijtanken. En dan duiken we het heerlijke Frankrijk in. Ondanks al het mooie dat we voorbij rijden, houden wij ons strikt aan ons voornemen om vooral nog niet de toerist uit te hangen. Behalve mondvoorraad inslaan in een gigantisch grote Carrefour te Epinal, houden we vooralsnog geen halte tenzij dan om de benen en de poten een keertje te strekken. Al rijdende genieten we van de mooie uitzichten in de Vogezen, Haute Saône, de Jura … en kan ik het toch niet laten en passant wat foto's te nemen. Vooral dan omdat de koolzaadvelden in volle bloei staan en zich als gouden lakens over de heuvels draperen. 

Maar dan begint het toch ferm te kriebelen. Ach waarom zouden wij niet een wandelingetje maken? Het is tenslotte vakantie en bovendien zijn we toch al heel flink geweest! Wandelen doen we een eerste keer in Pennessières. De Franse presidentsverkiezingen zijn intussen achter de rug maar het is desondanks nog steeds duidelijk wie ze hier als president niet zagen zitten.

 

Verder stoppen we nog een keertje in Salins-les-bains, een stadje dat rijk werd dank zij zijn eeuwenlange zoutwinning. 

 

Om de dag af te sluiten rijden we tot Morez waar we overnachten op de parking van een Intermaché. Klinkt niet idyllisch maar het klaterende bergriviertje is dat in ieder geval wel. 

 

's Anderendaags herinneren de bevroren grassprietjes, blaadjes en bloemetjes ons eraan dat we hier al vrij hoog zitten. We gaan ook al vroeg op pad. De grensovergang met Zwitserland is voor de helft gebarricadeerd en de douanepost lijkt zo te zijn weggeknipt uit de Franse komische film “Rien à Déclarer”. Maar een douanier zien we niet. Hoewel Zwitserland niet tot de EU behoort, wordt blijkbaar op zondag hier niet de vraag “Rien à déclarer?” gesteld.

 

Genève bezoeken we zoals Japanners Europa bezoeken : op een rappeke. We hebben de camper voor vier uur kunnen parkeren en dat moet voldoende zijn om een en ander te spotten. We wippen onze fiets op en rijden eerst richting VN en verder naar de hoofdzetel van Het Rode Kruis. Deze internationale hulporganisatie ontstond hier in 1863.

 

 

Een wandeling doorheen de stad brengt ons langs prachtige, statige huizen, langs het station waar we koffie drinken en een chocolademuffin de opkomende honger stilt. En verder duiken we de mooie Basiliek de Notre dame binnen om eenmaal buiten midden een zich vormende betoging terecht te komen. Waar de betoging precies over gaat, is ons niet echt duidelijk. Zowat alles waar de dag van vandaag onrust over bestaat, staat met klodden verf op spandoeken en plakkaten geschreven. En geloof me … dat is heel wat! 

 

Een aangename verrassing is wel de Botanische tuin en prachtig is het meer van Genève dat bij dit weer een echte eyecatcher is.

Maar onze tijd zit er op. Langer blijven we hier niet. Italië kriebelt te veel. We vervolgen onze weg nu weer doorheen Frankrijk en het is wel duidelijk dat dit bekend terrein is voor de renners van de Tour de France. De plaatsnamen die we voorbij rijden, klinken ons in ieder geval bekend in de oren. De nacht brengen we door in Moutiers langs alweer een klaterend beekje. En voor we er erg in hebben, zitten we in dromenland.

Maar 's anderendaags willen we dus naar Italië. De Alpen wachten op ons. Eerst nog even de kaart bekijken en dan de GPS programmeren. Niet dat we erg tuk zijn op onze GPS dame met Noord-Nederlands accent … ze heeft ons immers al vaker in de maling genomen. Ook vandaag heeft ze het knap lastig. Telkens wanneer we een haarspeldbocht nemen, raakt ze het noorden kwijt en dringt ze er op aan ons om te keren waar mogelijk. 

 

Het is hier werkelijk prachtig. Het is volop lente in de Alpen en we worden aan alle kanten verwend met bloesems in alle mogelijke pastelkleuren en dit alles tegen de achtergrond van besneeuwde bergtoppen. We genieten met volle teugen tot we plots (laat ons zeggen op 500 meter voor de top van de Col Le petit Saint-Bernard) een waarschuwingsbord zien staan waarop we lezen dat Italië via deze weg niet bereikbaar is. Anderhalve minuut later ontdekken we ook waarom. De col is net voorbij het skioord afgesloten voor verder verkeer omwille van het feit dat er nog sneeuw op de weg ligt en die wordt blijkbaar niet geruimd. Lap! Hier staan we dan. 

 

 

Er zit niets anders op dan terug te keren. Maar we laten het niet aan ons hart komen. We hebben bij het stijgen immers een heel fijn plekje gezien waar het zalig moet zijn om er te picknicken. Dus dat doen we dan maar! 

 

Als deze col nog gesloten is, dan zullen de anderen dat ook wel zijn. Dus zoeken we op de kaart waar we dan toch maar een tunnel door de Alpen kunnen nemen. Gevonden! Opnieuw wordt de Noord-Nederlandse dame geprogrammeerd en wij beginnen aan de afdaling om eigenlijk vrij snel daarna toch weer opnieuw te klimmen. We weten wel dat de Fransen niet altijd even zorgvuldig omspringen met hun bewegwijzering maar toch zien we niets dat er op wijst dat we bijna aan de top van de Col d' Iseran opnieuw voor een gesloten weg zullen staan en dat er helemaal geen uitweg naar een tunnel is. Dat wist blijkbaar onze GPS ook niet. Voor ons is het intussen duidelijk dat hier in de Alpen geen weg valt af te korten. We zullen met andere woorden weer helemaal naar af moeten. Daar waar we deze ochtend gestart zijn dus.

Onze GPS-dame is nu echter helemaal over haar toeren en kan na programmatie richting startpunt niets anders verzinnen dan :

 

 

De aandachtige lezer stelt zich nu wellicht de vraag waarom we dat GPS-mens niet gewoonweg de mond snoeren. Dat zou natuurlijk een optie kunnen zijn maar dan hebben we geen overzichtsscherm meer waarop we een idee krijgen van de nog voor ons liggende bochten. En met al die kronkels in de Alpen is een overzichtje wél handig.

Ach, mocht het allemaal niet zo hilarisch zijn, we zouden zelf ook over onze toeren geraken. Maar dat doen we niet. Wanneer we na een volledige dagreis ons stekje van vorige nacht weerzien, trekken we deze keer het stadje Moutiers in om er op zoek te gaan naar een restaurantje (want dat hebben we na zo'n dag als vandaag toch wel verdiend). Zodoende ontdekken we dat de stad zichzelf de naam “Ville de Streetart” heeft toegekend. En gelijk hebben ze!

 

De volgende dag is het ons menens. Nu willen we écht wel Italië bereiken. Geen pardon meer … het wordt de 13 kilometer lange tunnel van Fréjus. Het kost ons zo'n slordige 63,5 euro om de – in deze tijd van het jaar – uiterst rustige tunnel door te rijden. Bovendien kunnen we kort na de tunnel de Péage niet skippen en dus hebben we nog eens 8,5 euro aan ons broek. Het wordt ons plots wel heel duidelijk waarom die cols hier niet geruimd worden!

En zo tunnelen we vier dagen na ons vertrek eindelijk Italië binnen. Veel zien we echter nog niet van La Bella Italia. Want na de tunnel van Fréjus duiken we ook nog de ene tunnel binnen om de andere weer uit te rijden. Het blijft zo maar doorgaan tot we het welletjes vinden en we een ontsnappingsroute richting Torino vinden.

Het eerste echt Italiaans aandoende optrekje dat we op onze weg tegenkomen, wordt meteen ook de ideale plaats voor een middagdutje : de abdij van Sant'Antonio di Ranverso. Het is een ideale plek om – net als de pelgrims van weleer – lekker op krachten te komen vooraleer we aan  onze zwerftocht doorheen een stuk Italië zullen beginnen.

 

Dat die zwerftocht een zware misrekening zal worden, weten we op dit ogenblik nog niet.

Gelukkig maar!