Over Christoffel Columbus en de fietsstad Turijn

 

Turijn zou volgens het boekje een fietsstad bij uitstek moeten zijn. Dus wanneer wij bij het binnenrijden van de stad de camper vrij vlot op een boomrijk plein geparkeerd krijgen, rekenen wij er op dat we morgen zonder al te veel problemen richting oude stad kunnen fietsen. Dus vanavond gaan we nog even op verkenning uit want het is ons niet meteen duidelijk waar we nu precies zijn en waar de binnenstad ligt t.o.v. onze plek voor de nacht. Het stadsplannetje dat ik van thuis uit heb meegebracht is van de soort met verdomd kleine lettertjes. Hoewel ik nog geen leesbril nodig heb, kan ik ze maar met moeite ontcijferen. Mijn vriend mét leesbrilletje zelfs helemaal niet! Tot tweemaal toe klampen wij een Italiaan vast om ons op het kaartje te willen aanduiden waar wij ons bevinden. Ze zijn behulpzaam dat wel, maar hun gevoel voor oriëntatie is al net zo goed als dat van de Italiaanse Christoffel Colombus die tot aan zijn dood er van overtuigd is gebleven dat hij in Indië was geweest terwijl de brave man in realiteit Amerika had ontdekt.

De tweede man die we aanspreken is zelfs zo vriendelijk ons via een appje de weg naar de oude historische stad uit te stippelen. Hier rechtdoor, tot het parkje, dan links en eens de Po over altijd rechtdoor. 

Dat ziet er niet moeilijk uit en het fietspad tussen de bomenrij is breed en comfortabel. Morgen wordt het een topdag!

Of toch niet ...

Turijn een fietsstad? Laat me niet lachen! De stad heeft inderdaad fietspaden, sommige ervan zelfs keurig tussen bomenrijen in. Maar bij ieder kruispunt (en die zijn er in massa's) is er geen bomenrij meer laat staan een fietspad dus moet je via de zebrapaden en de obligate verkeerslichten tussen alle drukke verkeer door een weg zoeken naar het volgende fietspad. Soms ook gaat het fietspad gewoon over in een trap of houdt het domweg op te bestaan. Houd daarbij in gedachte dat de Fiats werkelijk van alle kanten komen aangevlogen en dat die Fiats denk ik,  niet – zoals bij ons - zijn uitgerust met richtingsaanwijzers. Ze worden in ieder geval niet gebruikt. Er zijn ook heel wat parkjes dus welk parkje bedoelt die kerel van gisteren eigenlijk? En waar is die brug over de Po? En staat hier ergens een wegwijzertje richting centrum?

Ik ben de tel kwijt. Hoe vaak hebben we nu al de weg gevraagd naar daar waar we heen willen? En het rare is … hoe meer we fietsen, hoe meer het antwoord hetzelfde blijft: nog zo'n drie kilometer.

Vermits wij tamelijk van de oude stempel zijn, denken we er pas nu aan om onze gedownloade app die ons kan helpen de weg te vinden, te raadplegen. Ik hoor het mijn zoon al zeggen. “Maar moeder toch!”

Maar ik hoor ook gegrom in de achtergrond. “Hoe marcheert da spel hier eigenlijk?!”. 

 

 

Nog een laatste keer vragen we de weg en ook nu weer wordt de afstand op zo'n drie kilometer geschat.

 

Ook al zien we de Po niet we bereiken ten lange laatste toch ons doel. Echter niet langer per fiets wegens te gevaarlijk. De fietsen laten we achter aan het standbeeld van Umberto Tozzi (beter gekend als Re Umberto II, koning van Italië) en vanaf daar is het nog een flinke wandeling maar nu kunnen we tenminste genieten van al het mooie rondom ons. En jawel … Turijn is mooi. 

 

Onze weg naar de fietsen zullen we wel terug vinden want het standbeeld van Umberto is van een dermate omvang dat er niet naast te kijken valt. Maar of we de camper ooit nog weer zien is nog maar de vraag. We hebben natuurlijk wel de naam van het plein waar we geparkeerd staan op zak maar vermits die plek net buiten de kaart valt …

Enfin we fietsen de veel te lange Corso Emmanuel II af en ook deze keer rijden we de Po niet over. Toch vinden we uiteindelijk de camper terug. Deze keer zijn we er wel vast van overtuigd dat we niet staan daar waar de behulpzame Italiaanse heren onze standplaats ten Zuidoosten van het kaartje hadden gesitueerd.

Het plannetje hebben we dan toch nog eens goed bekeken. We hebben uitgezocht wat we allemaal hebben gezien op onze lange weg naar het centrum dat eigenlijk heel dichtbij had moeten liggen. En raad eens? Ons groene plekje onder de bomen daar in het mooie Turijn ligt ten Noordwesten van het kaartje met de verdomd kleine lettertjes..

Geen wonder dat we de Po niet zijn over gefietst!