Onze gereserveerde wandeling in het park van het kasteel van Gruuthuse werd een fiasco

1 juni 2024. Er ligt een grijs deken over de wereld. De temperatuur is 13° Celsius. Er waait een krachtige Noord-Noordwestenwind maar er is gelukkig geen regen. Die wordt volgens de weerapp ook niet verwacht.

We hebben de nacht doorgebracht langs de oevers van het kanaal Gent-Brugge ter hoogte van Moerbruggebrug. Het is hier rustig en aangenaam toeven. 

 

De oevers van het kanaal gaan wat verderop in een mooi natuurgebied over al is het er momenteel te drassig om er zonder rubberlaarzen te wandelen. Maar daar zijn we ook niet voor naar hier gekomen.

 

 

IK heb een paar weken geleden digitale tickets besteld voor een gegidste wandeling in het park van het Gruuthuse kasteel in Oostkamp. Het kasteel zelf kan, ondanks het opendeurweekend niet bezocht worden maar de wandeling slaan wij niet af.
Voor de wandeling worden verschillende tijdsloten vooropgesteld maar om een of andere reden is mijn bevestigingsmail mét digitale tickets uit mijn mailbox verdwenen en dus weten we niet precies wanneer we aan de start van onze geleide wandeling worden verwacht.

Dus na ons late ontbijt duffelen wij ons warm in en halen we de fietsen van het rek om een keertje naar het kasteel te rijden en daar ons licht te gaan opsteken omtrent het aanvangsuur. Ter hoogte van de camper hebben zich intussen een stel vissers aan de oevers van het kanaal Gent-Brugge genesteld want ze zijn er zeker van dat het weer straks aangenamer wordt.

 

 

Behalve een bordje "privaat domein" zien wij ter hoogte van de ingangspoort tot het kasteeldomein niets maar dan ook niets dat aangeeft dat ook hier dit weekend de opendeurdagen van het Brugse Ommeland worden georganiseerd. We zien echter wel beweging in het poortgebouw en terwijl mijn lieverd bij onze fietsen op wacht blijft staan, ga ik even aanbellen. 

 

Het duurt lang vooraleer de deur wordt opengedaan. De man weet nergens van. "Mevrouw ik ben hier enkel resident, ik weet van geen opendeurdagen". In de hoop dat we aan een verkeerde ingang staan, vraag ik hem of er misschien nog een tweede ingang tot het domein is. Wellicht is daar een infopunt. Eerder geïrriteerd antwoordt de man: "Mevrouw, ik heb u zonet reeds gezegd dat ik hier enkel resident ben, ik weet niet of hier nog meer ingangen zijn."

We druipen dus af maar toch niet zonder even een fotografisch oog te werpen op wat we vanaf hier wél te zien krijgen. 

En terwijl ik een paar kiekjes neem, komt een zwarte medemens minzaam lachend naar me toegestapt. Ik voel me uitgenodigd om ook aan hem mijn vraag te stellen. De man is werkelijk heel vriendelijk maar ook hij weet nergens van. Maar behulpzaam als hij is, stelt hij me voor dat ik even op hem blijf wachten terwijl hij bij de eigenaar van het kasteel zijn licht gaat opsteken. Hij kent hier duidelijk de weg, weet ook dat er behalve deze toegangspoort geen enkele andere toegang is.

Even later komt de sympathieke man terug.  De kasteelheer weet nergens van. Wel heeft hij horen waaien dat er ergens in het park vandaag en morgen yogasessies worden georganiseerd. Maar waar? IK kies er veiligheidshalve voor om vooral ZEN te blijven. We bedanken de behulpzame man en druipen af. Net op het moment dat wij de toegangspoort willen uitrijden, komt een dikke zwarte jeep het domein opgereden. Zit aan het stuur de kasteelvrouwe? Geen idee maar ze bekijkt ons met een boze blik. Die veelzeggende blik klinkt als: van mijn erf! 

Vermits het (nog) niet regent, stelt mijn lieverd voor van de nood een deugd te maken en dan maar een fietstocht in de ruime omgeving te maken. Wat een goed idee! Op zijn oriëntatiegevoel afgaande willen we in een wijde boog naar het kanaal fietsen om vervolgens langsheen het water richting camper terug te gaan. Maar daarvoor moeten we wel eerst aan de andere kant van de spoorweg zien te geraken en dat willen we het liefst doen door er onderdoor te rijden. Enfin, het duurt wel een tijdje eer dat lukt maar ten lange leste komen we toch in een prachtig stukje natuur terecht. We fietsen een kwekerij van buxusstruiken en taxushagen voorbij. De buxusmotten hebben de weg naar hier duidelijk nog niet gevonden. Wellicht dank zij de vele sproeistoffen. 

Een lange bomenrij vormt een werkelijk aangenaam stukje natuur en aan onze linkerzijde zien we ginds in de verte fietsers. Die fietsen vast en zeker langs het kanaal. Daar willen wij ook heen. Dus aan het einde van deze prachtige bomenlaan, zullen wij zo dadelijk een andere dreef vol bomen indraaien en zodoende ook op dat fietspad langsheen het kanaal terechtkomen. 

 

Idyllisch mooi is de boerderij met de vredig grazende koeien rechts van ons. De dreef wordt modderiger maar daar worden we ook voor gewaarschuwd. Mijn lieverd fietst wat vooruit en roept mij toe dat ik mag rechtsomkeer maken. De dreef die wij dachten in te draaien, is ingepalmd door een landbouwer die er zijn hooi onder een reuzegrote plastiek bewaart en de dreef heeft afgesloten met een hekwerk.

Terug naar af.

We moeten dus weer aan de andere kant van de spoorweg zien te geraken en dat lukt ons gelukkig ook. Onze omweg heeft wel een voordeel. We komen nu het fraaie stationsgebouw van Oostkamp tegen. Het gebouw werd opgetrokken in Art Nouveau stijl en dateert van 1889. Het is overduidelijk pas zeer recent gerestaureerd maar binnenin is het helemaal leeg. Zelfs de loketten van weleer zijn verdwenen. Een ticketautomaat wat verderop vertelt ons meteen dat het niet de bedoeling is dit fraaie pand nog te gebruiken als bemand station. Eenmaal in de camper zal het internet mij leren dat het voormalige stationsgebouw als bibliotheek zal worden ingericht.

 

Maar vooraleer we terug bij de camper zijn, moeten we nog flink ons best doen om warm te blijven. De koude wind maakt dat de gevoelstemperatuur een stuk lager ligt dan de gegeven 13 graden. Hadden we nu maar handschoenen aan!  

Slechts 8 kilometer hebben we bij elkaar gefietst maar tegen de tijd dat wij terug aan de camper zijn, zijn de vissers alweer verdwenen. Het zal hen toch te koud zijn geweest.

Toch hebben wij geluk. Net wanneer de verwarming de eerste koude uit de camper wegneemt, begint het te regenen. Het zal voor ongeveer de rest van de namiddag zijn.

In mijn hoofd nestelt zich opnieuw het meer dan dertig jaar oude liedje van Jason Donavon:
 

Listen to the rhythm of the falling rain