De Venetianen waren geen doetjes

Wie Venetië wilt bezoeken, kan niet anders dan keuzes maken. Er is immers zoveel te zien. Komt daarbij dat wie pech heeft, ellenlange wachtrijen moet trotseren vooraleer ergens binnen te geraken. En omdat wij niet precies weten wanneer we waar zullen zijn, heb ik niet voor skip the line tickets gezorgd. Het liefst blijven wij dan ook gewoon de dingen van buitenaf bewonderen en bekijken maar toch kriebelt het bij mij.

Ter hoogte van de San Marco Basiliek staat echter een rij wachtende van hier tot ginder en dit in de verzengende hitte. Geen sprake van dat ik hier mee zou aanschuiven en mijn lieverd al helemaal niet!

 

 

De basiliek staat in mijn reisgids nochtans beschreven als een van de meest indrukwekkende monumenten van Venetië maar dat is ze van buitenaf ook. De basiliek is dermate groot dat je op één dag niet alles kan bekijken. En zeggen dat dit ooit de "privékapel" van de Doge was! 

De schatkamer staat vol kostbare kunstvoorwerpen die tijdens de plunderingen van Constantinopel in 1204  (ja, ja, de Venetianen waren geen doetjes) werden vergaard. Laat ik er dus maar een principekwestie van maken en dus gewoon buiten blijven en hier genieten van het prachtige marmer waarmee de basiliek is bekleed en van de mozaïeken in de buitenkoepels. De vier paarden (ook al gestolen in Constantinopel) werden ooit door Napoleon meegenomen naar Parijs maar staan intussen weer keurig op hun plaats. Het is te zeggen, ze staan in het San Marco museum want de paarden die buiten staan te pronken, zijn replica. 

 

Meer geluk heb ik bij het Palazzo Ducale. Wanneer ik na een lange lunchpauze toch eens een kijkje wil nemen naar de lengte van de wachtrij, kan ik mijn ogen haast niet geloven. Er staat werkelijk niemand. Het is echter al 15u30 en de groep heeft verzamelen geblazen om 17u maar gelukkig wel ter hoogte van het palazzo. Dus vraag ik gauw, gauw hoe lang een bezoek zo ongeveer duurt en het moet lukken om het in anderhalf uur af te haspelen. Weliswaar in een ijltempo.

 

 

Het Dogepaleis bestaat al sinds de 9de eeuw maar zijn huidige gotische vorm dateert uit de 14de en 15de eeuw. Het is eeuwenlang het politieke hart geweest van de Venetiaanse republiek. De Doge zelf had slechts een louter ceremoniële functie.De brave man had werkelijk helemaal niets te zeggen en voor het geval hij dit wél zou willen doen hebben, werden zijn vertrekken van hem en zijn gezin afgeluisterd. Zeker is zeker, nietwaar! Bovendien mocht hij nooit een keertje buiten het paleis een frisse neus halen. Behalve één enkele keer per jaar dan en dan nog niet eens om een keertje gezellig te gaan shoppen maar om een of andere jaarlijks gehouden ceremonie bij te wonen.

Gevangen in een prachtig paleis dus. Een paleis vol schitterende zalen en dito plafondschilderingen bedoeld om indruk te maken op de hoogwaardigheidsbekleders. De ene zaal is al groter en mooier dan de andere en net wanneer ik denk dat ik ze nu toch wel allemaal heb gehad, volgt nog de eigenlijke raadszaal die immens groot is. Maar daar moesten dan ook meer dan 1500 raadsleden in kunnen. 

Het politieke spel moet er onder de rijke Patriciërs keihard gespeeld zijn geweest. De ene vertrouwde de andere niet. Vandaar ook het bestaan van de bocca di leone, de brievenbus voor de klikspaan zal ik het maar noemen. Een brievenbus waar trouwens serieus misbruik van werd gemaakt.  

Het Dogepaleis bezat ook een raadkamer waar misdadigers werden berecht om vervolgens via de Brug der Zuchten naar de gevangenis in de kelders te worden geleid. Als je die gevangenissen een keertje bekijkt, tja ... dan zou je van minder gaan zuchten. 

 

 

Dan heeft de Doge al bij al nog geluk want diens "gevangenis" straalt pure rijkdom en luxe uit. 

Hoewel ... sinds de coronacrisis weten we allemaal wat het betekent om gedwongen "in uw kot" te moeten blijven.