Het zal toch niet waar zijn zeker dat we onze reis naar Venetië moeten annuleren?!

Al van in mijn jeugdjaren wil ik naar Venetië . Maar dat leek om een of andere reden niet te lukken. Meerdere malen wou ik een blik op de stad werpen “en passant” naar elders. Maar zoals gezegd, kwam er telkens een kink in de kabel.

Dus komen we afgelopen winter op het idee om dan maar een citytrip naar de stad zelf te plannen. Niets “en passant” dus maar Venetië in vol ornaat.

En omdat onze reis van twee jaar geleden naar Italië met de camper tamelijk hectisch om niet te zeggen chaotisch is verlopen, kiezen we er voor om met een bus van Reizen Lauwers Venetië te ontdekken.

En dan word ik ziek en naarmate de weken vorderen, gaat het van kwaad naar erger. Dan toch niet naar Venetië?

No way!

Totaal onvoorbereid vertrekken we toch.

Gelukkig is er Anneke, onze gids. Gedurende de twee dagen die we nodig hebben om ter plekke te geraken, vertelt zij uitvoerig over het ontstaan van de stad. Maar ook over haar langzame ondergang. Het klinkt allemaal wat mistroostig maar Anneke verzekert ons dat eenmaal in de stad dat troosteloze meteen verdwijnt omdat het er zo mooi en zo romantisch is.

Ooit zal Venetïe er niet meer zijn. Tijdens de middeleeuwen in een lagune van de Adriatische zee op palen gebouwd, zakt -hoe stevig die palen ook verankerd zijn- de stad stilaan weg. Bovendien stijgt ook de zeespiegel. Dus het ene met het andere verrekend, is er van Venetië sinds 1879 tot nu reeds 25 centimeter definitief verdwenen. Toen in 1966 de stad door de zee totaal overspoeld geraakte, gingen de alarmbellen af.

Het intussen ontstane massatoerisme (waar wij deel van uitmaken) maakt het er natuurlijk

allemaal niet gemakkelijker op om de stad zo goed als mogelijk voor latere tijden te bewaren.

Sommige Venetianen omarmen de toeristen anderen zien ze liever gaan dan komen.

Venetië is een stad, zo voegt onze gids er nog aan toe om helemaal over ons heen te laten komen en ons niet te veel vragen te stellen zoals wie, wat, waar, waarom. Gewoon genieten. Na de ellendige weken die ik achter de rug heb, klinkt het voorstel me als muziek in de oren.

Ik berg dus mijn reisgids waar ik nog geen letter in heb gelezen op en ik neem me vast voor om de schoonheid van de stad met volle teugen in me op te nemen.