Quatorze Juillet: vive la France, vive le Tour!

 

Voor ons zit de Tour de France erop. Wat we er nog meer van willen beleven, zal thuis gebeuren vanuit de luie zetel.

We geven onszelf echter de tijd om met een slakkengangetje naar huis te rijden want morgen willen we toch nog graag iets van de sfeer van de Franse Nationale Feestdag meepikken. Het chauvinisme van de Fransen kennende, zal dat dik in orde zijn. Zelfs de voor de renners traditionele rustdag op maandag, moet een dag opschuiven want  op Quatorze Juillet moet en zal er gekoerst worden! 

In afwachting genieten we van pittoreske plaatsjes en houden we zo af en toe (op een rappeke weliswaar) halt om het fototoestel boven te halen. Zoals hier in Javron-les-chapelles bijvoorbeeld waar Jeanne d'Arc voor de kerk van Saint-Jean-Baptiste net niet staat te vendelzwaaien. 

 

 

En wat een geluk dat er zoiets bestaat als Google Lens! Ik had anders niet meer geweten dat deze prachtige kapel gewijd is aan Notre-Dame de Lourdes. 

 

 

Maar waar ze precies staat weet Google Lens me ook niet te vertellen. Doch ver kan ze niet gelegen zijn van het Château de Carrouges, een immens kasteeldomein dat we even later op onze route ontdekken. 

 

 Wat een enorme site is dit zeg. Het poortgebouw alleen al is een kasteel op zich! 

 

 

Dit complex willen we toch wel eens rustig bekijken. Maar nu hebben we echt de pech dat het kasteelpersoneel net zijn siësta wilt houden. Dus ook hier neem ik alweer op een rappeke wat foto's om wat verderop dan zelf ook maar een siësta te nemen. 

 

Na onze middagdut hebben we zin in een ijsje. Maar Frankrijk mag dan wel het culinaire land bij uitstek zijn, op een zondag uit eten gaan en een ijsje verorberen, kan je hier wel vergeten. Tenzij je in de streek van het massatoerisme zit natuurlijk! Zo  herinner ik mij die keer dat wij zin hadden in een Dame Blanche en we in onze zoektocht naar die heerlijke verfrissing - mits enige overdrijving - half Frankrijk hebben afgedweild om uiteindelijk terecht te komen in een Bar Tabac en er niets anders op zat dan ons tevreden te stellen met een ordinaire frisco. 

 

Pal tegenover het station van Bernay ontdekken we een geopende  Bar Tabac en omdat die er tamelijk veredeld uitziet, hopen we op meer dan een frisco. Groot is dus de ontgoocheling wanneer blijkt dat hier zelfs niet het kleinste bolleke ijs te verkrijgen is. 

Gelukkig is de omgeving wel erg mooi zodat ik tenminste mijn fotografisch hartje kan ophalen. 

 

 

Wanneer de avond valt vinden we een prachtige plek met uitgespreid vergezicht zo eigen aan Frankrijk. Dit wordt zalig overnachten. 

Maar de Fransen beginnen al aan hun feestdag om 23u de avond ervoor. We liggen pas in bed of daar start het feestgedruis in de dorpen rondom ons. Net omwille van dat weidse uitzicht, zien we vuurwerk opsteken in meerdere dorpen en het ene dorp is al rijker dan het andere. Tot een heel eind over middernacht duurt het knallen van de feestpijlen, dik tegen de zin van menig hond in de buurt.

Dat belooft voor morgen! 

Maar dat valt ferm tegen. Eigenlijk valt er helemaal niets te bespeuren van het feit dat op 14 juli 1789 de Bastille werd bestormd en dit niet alleen om er de politieke gevangenen vrij te laten maar meer nog om het buskruit dat er bewaard werd, buit te maken.

Je moet maar op het idee komen om in een gevangenis meteen ook het buskruit van de stad op te slaan!  Twee vliegen in één klap dus voor de revolutionairen en de Franse revolutie kon beginnen.  Een revolutie die niet beperkt bleef tot Frankrijk alleen maar het Ancien Regime in grote delen van Europa omver wist te gooien.

Je zou voor minder chauvinistisch worden! 

Maar zoals gezegd, we merken er weinig van. Behalve zo links en rechts een tricolore vlag aan de mairies waar wij voorbij rijden, zien wij niet veel van deze feestelijke dag.  Geen kermis, geen rommelmarkt, geen fanfare, ... niets van dat alles. Of ja toch, ook de monumenten van de gesneuvelden tijdens de twee wereldoorlogen worden bevlagd. Hoewel niet allemaal, zo blijkt in het voorbijrijden van die dorpen waar niet één enkele vlag te bespeuren valt. Een mens sneuvelt dan al eens voor het vaderland! 

Merkwaardig genoeg is de sfeer helemaal anders wanneer wij Frans-Vlaanderen doorrijden. Daar spotten wij plots meerdere Franse vlaggen en niet alleen aan de mairies en de oorlogsmonumenten maar ook gewoon aan de huizen van burgers. 

 

 

Tiens, ik dacht nochtans dat de burgers hier vooral heimwee hebben naar Vlaanderen en dat er daarom nog steeds een Vlaams dialect wordt gesproken. Menig opschrift langs de weg is trouwens tweetalig opgesteld. 

Tussen al die tricolore vlaggen, wappert er echter ook ergens een Vlaamse Leeuw tussen. Ruik ik hier een politieke kwestie? 

Hoe dan ook, de regio is mooi maar we willen nu toch wel naar huis. We zullen een keertje terugkomen om uitgebreid te genieten van wat Frans-Vlaanderen zoal te bieden heeft.  

Saint-Omer alleen al lijkt me een weekend meer dan de moeite waard! 

 

 

 En mijn lieverd heeft er alvast de zitbanken voor rechtgezet!