Vive le vélo et ses châteaux

10 juli 2025 : le Château de Pontécoulant
 

Onze Franse trip staat volledig in het teken van de Tour de France en daar hoort Vive le vélo ook bij. 

Karl VanNieuwkerke stelt de dag na de tijdrit in Caen zijn tafel op nabij het kasteel van Pontécoulant. Het lijkt ons haalbaar om bij die uitzending een keertje aanwezig te zijn zonder dat we er ons al te veel moeten voor haasten of er ontiegelijk veel kilometers moeten voor omrijden. 

Bovendien kunnen we over voldoende tijd beschikken om het kasteel zelf een keertje te bezoeken. Wat kunst en cultuur opsnuiven tijdens de tour ... het moet kunnen! En al zeker wanneer blijkt dat Nikola Meeuwsen, de Nederlandse pianist en winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd, aan de tafel van Karl zal aanschuiven. 

Nog dezelfde dag van de tijdrit bereiken we Pontécoutant en we vinden een heerlijke plek aan de voet van het kasteel. 

Heerlijk zitten is het hier zo naast de plek waar een zestal paarden en veulentjes zich laven aan een weideplas net zoals een stelletje kwikstaartjes die duidelijk met jongen zitten. 

 

's Anderendaags hebben we tijd zat om te doen waar we zin in hebben. Dus terwijl mijn lieverd een wandeling in de omgeving maakt, stap ik naar het kasteel om er een bezoek aan te brengen. Het kasteel kan enkel met een gids bekeken worden en de gidsbeurt start om 10u15. Ik blijk de enige toerist te zijn en dus krijg ik in ware VIP-stijl een wel heel persoonlijk bezoek aangeboden. De gids is een jonge student in de kunstgeschiedenis en we spreken met elkaar af dat hij zijn rondleiding in het Frans houdt en dat ik mijn vragen in het Engels mag stellen. Het wordt op die manier voor mij een heel aangenaam bezoek en de jongeman geeft me ruim de tijd om foto's te maken en me attent te maken op heel wat details. Wat een luxe! 

 

 

Het kasteel werd gebouwd in de loop van de 16de eeuw en is meer dan zes eeuwen in het bezit van de vooraanstaande familie Le Doulcet geweest. Het was een familie van telgen met militaire, politieke en diplomatieke carrières. Toen echter de laatste telg kinderloos stierf, werd het ganse domein aan het Departement Calvados geschonken en dit op voorwaarde dat het als museum zou kunnen worden bezocht.

 

 

Als grote kasteelliefhebber kan ik dank zij mijn persoonlijke gids echt wel mijn hartje ophalen. De ruimtes baden in uitbundig zonlicht ... een streling voor het oog.  Mijn gids laat me heel elegant telkens als eerste de verschillende kamers binnenwandelen en mijn ooooo's en aaaaa's zijn oprecht. Vooral het damessalon is er eentje waar ik niet op uitgekeken geraak. 

 

 

 

Hoe mooi het interieur van dit kasteel ook is, de tuin is eerder fantasieloos ingericht. 

 

 

Al is mijn lieverd na zijn wandeling wel blij met het verfrissende voetbad dat hij in de tuin kan nemen. 

 

Kwestie van vanavond netjes bij Karl en Nikola te verschijnen! 

 

De uitzending van Vive le vélo is fijn om mee te maken. Interessant om te zien ook hoeveel mensen hier achter de schermen aan het werk zijn. 

 

 

De make-up dame komt de pianist Nikoloa Meeuwsen nog even bij poederen, zodat hij voldoende netjes is om door mij gefeliciteerd te worden en samen op de foto te gaan. 

 

 Ja, ja, ... een mens moet zijn wereld kennen! 

 

12 juli 2025 : Château des Arcis, Meslay-du-Maine

Vive le vélo wordt na de spintersetappe, waarvan wij vandaag het peloton hebben zien voorbij zoeven, op slechts een twintigtal kilometers rijden, uitgezonden. Het moet lukken om nog voor een tweede keer in de buurt van de tafel van Karl plaats te nemen. 

Het kasteel bezoeken zal niet mogelijk zijn want tegen de tijd dat we er zullen aankomen, zal het sluitingsuur reeds voorbij zijn. Maar het kasteel en de tuin lijken me voldoende mooi om er de trip voor te maken.  

 

 

En er zit trouwens schoon volk aan tafel. 

 

 

Spijtig genoeg moet vanavond de ganse tourkaravaan nog heel veel kilometers rijden voor de start van morgen. Het ganse wielercircus trekt immers richting Zuiden. Voor de crew wordt het dus nachtwerk. 

Dat betekent dat het publiek na de uitzending gevraagd wordt om zo snel als enigszins mogelijk op te rotten. Het is dus op een wel heel snel drafje dat ik nog wat kiekjes bij elkaar kan sprokkelen. 

Maar gelukkig weet mijn lieverd zelf ook nog op het knopje van zijn iPhone te duwen net voor iemand op de uitknop van het licht drukt.