Antwerpen overweldigt

 

 

Niets is zo heerlijk als de geur van een erfgoedbibliotheek vol eeuwenoude boeken. Groot was dus mijn ontgoocheling toen ik twee jaar geleden vol verwachting de Trinity College Library bezocht. Want wat wou nu het gegeven? Alle boeken waren er - ter conservatie - tijdelijk weggehaald. Niet één boek was er te zien en geen hond die daar aan de ticketbalie met een woord had over gerept.

 

Een unieke ontgoocheling

 

Zo'n volstrekt lege bibliotheek had natuurlijk ook wel iets unieks maar die heerlijke eeuwenoude geur ontbrak er jammer genoeg volledig.

Dus toen Tina een maand of wat geleden me polste naar mijn interesse om de Antwerpse Nottebohmzaal te bezoeken, was ik daar meteen voor gewonnen hoewel ik ze een paar jaar voor het fiasco in Dublin reeds een keertje had gezien. Maar dat was toen in volle coronatijd en de oude bibliotheek - die slechts een paar weken per jaar toegankelijk is - kon enkel met mondmasker op worden bezocht. Er viel met andere woorden ook toen niet veel geur op te snuiven. Bovendien waren de foto's die ik er nam, niet bepaald van hoogstaande kwaliteit dus dat wou ik nu toch even anders doen. Een top-idee van Tina dus!

********** 

Ook Winnie is meteen gewonnen voor het initiatief om samen een hoogstaand cultuurhistorisch dagje in Antwerpen te beleven en vermits ik beide dames al een keertje in Gent heb rondgeleid, word ik prompt gebombardeerd tot de gids van de dag. Maar Antwerpen is verdorie Gent niet en eindeloos wandelen zit er noch voor mezelf noch voor Tina in. Bovendien is brainstormen via whatsapp toch niet zo evident dus binnen de kortste keren ontstaat enige spraakverwarring. We willen nochtans niet naar Babylonië! 

Vandaag rijden we dus met de trein van Gent-Sint-Pieters naar Antwerpen-Centraal, alle drie daarbij dankbaar gebruik makend van het seniorentarief. 

En om een lang verhaal kort te houden, we zullen wel zien tot hoever onze benen ons zullen brengen en of we naast de Nottebohmzaal ook nog wat anders op de agenda kunnen zetten. 

 

Het belooft een mooie dag te worden

 

"Kunnen we ook eventueel de Boekentoren bezoeken", vraagt een overmoedige Tina al van bij het buitenkomen van het prachtige Antwerpen-Centraal. Ze bedoelt natuurlijk de Boerentoren. Maar een goed idee is het niet. Omwille van de plannen van Ferdinand Huts is de toren immers volledig gestript en is er momenteel ook geen lift in het gebouw aanwezig. 't Zal voor een andere keer zijn, Tina! 

Zoals gezegd, de hoekjes en kantjes van Gent zijn mij bekend maar in 't Stad ligt dat toch enigszins anders. Ik denk mij dus te pletter over wat ik de dames kan laten zien op onze weg naar de Nottebohmzaal dat ze zelf nog niet hebben ontdekt in deze toch wel fraaie stad. In het Antwerpen waar ikzelf steeds weer erg overweldigd geraak en dit niet zozeer omwille van de vele mensen (want die zijn er in Gent ook) dan wel omwille van de duizelingwekkende hoge en imposante gebouwen langsheen de Keizerlei en de Meir. Ze stralen stuk voor stuk de grandeur van een wereldstad uit. 

En plots schiet mij de voormalige stadsfeesthal op de Meir te binnen en laat het nu zo zijn dat de dames helemaal niet op de hoogte zijn van het feit dat de feestzaal van toen, thans een shoppingscentrum is.  Dus wij gaan er gauw even een kijkje nemen en joepie ... ik scoor mijn eerste goede punten voor vandaag! 

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winnie wilt er per se gefotografeerd worden mét haar shoppingtasje uit Wetteren. Ze ontdekt ook dat er een filiaal van de Action is gehuisvest en heeft wat spulletjes nodig. Maar ik moet streng zijn. Als ik dan toch de gids van de dag moet uithangen, dan houden wij ons aan onze afspraak met de cultuur en de historie dus hop, hop en wegwezen. 

 

Mijn gezelschapsdames van vandaag zijn beiden vrijwilligers van Herita dus het stadspaleis aan hen voorstellen hoef ik niet te doen. Dat kennen zij als hun broekzak. Maar een foto op een van de bankjes voor het imposante bouwwerk uit de de tijd van Napoleon is toch mooi meegenomen. 

 

 

Mijn tweede stel goede punten scoor ik met - hoe kan het ook anders - de geweldige Handelsbeurs. Niet steeds te bezoeken maar tijdens deze vakantiemaanden gelukkig wel. Voor de dames een aangename verrassing. Voor mij een blij weerzien. 

 

 

Architectonisch gezien, een hoogstandje. Economisch en cultuurgeschiedkundig, om duimen en vingers af te likken. Al van bij haar ontstaan in de zestiende eeuw vormt de Handelsbeurs een inspirerende ontmoetingsplek. Ten tijde van de Antwerpse Gouden Eeuw staat deze "moeder aller beurzen" model voor heel wat andere beurzen in Europa. Het gebouw wordt in 1583 een eerste keer door brand verwoest en in 1858 voor een tweede keer maar herrijst telkens opnieuw uit haar as. 

 

 

Doorheen de woelige Antwerpse tijden, wordt de Handelsbeurs meer dan alleen maar beursgebouw. Van Rederijkerskamer tot kunstschildersatelier, van koninklijke ontvangsten tot diploma-uitreikingen, van klassieke concerten tot moderne evenementen en dito tentoonstellingen ... 

 

 

Ik raak er niet op uitgekeken. De dames zo te zien ook niet. 

Het wordt nu toch wel de tijd om naar de Nottebohmzaal af te zakken. De hitte begint door te wegen en de werkzaamheden in de Sint-Katelijnevest maken er het wandelen verdorie niet makkelijker op. 

 

  

Dus gauw even een kleine tussenstop inlassen in de hoop als gids nog een extra punt in de wacht te kunnen slepen. Maar Tina is niet echt onder de indruk van het Sint-Nicolaasgodshuis. De binnenplaats ligt er vandaag ook wel wat desolaat bij. Maar een half puntje, zou toch moeten lukken, Tina? Vooral omwille van het schaduwrijke bankje onder de bananenboom dan toch misschien? 

 

 

De punten zullen deze keer voor de duidelijk geschoolde sopraan zijn. Ze staat op het Hendrik Consienceplein uit volle borst opera te zingen. Schitterend mooi maar veel toehoorders heeft ze niet. Het is er te heet voor. 

 

 

Het is druk en broeierig warm in de prachtige doch schaars verlichte Nottebohmzaal. Wat ik intussen binnen de wereld van de fotografie heb geleerd is dat, om in een donkere ruimte waar je bovendien geen flits mag gebruiken en je desalniettemin een geslaagde foto wilt kunnen maken, er een statief aan te pas moet komen. Maar laat ik die nu toch niet bij me hebben! Dus meen ik even slim te wezen en ik plaats mijn toestel op een weliswaar lege kijkkast in het midden van de bibliotheekzaal. Binnen de kortste keren, komt een suppoost naar me toegestapt. Mag niet! Enfin, jullie kunnen het al raden. De foto's die ik maak zijn alweer van een beduidend droevige kwaliteit en geven bijlange na niet de pracht van de zaal weer. 'k Zal toch eens wat privélessen bij Tina moeten volgen, vrees ik. 

 

 

Zou het al zittend lukken? 

Neen dus!

 

Tina, die reeds meerdere prijzen in de wacht heeft gesleept voor haar prachtig fotografisch werk, heeft zich de laatste jaren ook als verdienstelijk cineast ontpopt en zal daar trouwens in september op het stadhuis van Wetteren voor gelauwerd worden. En vermits ze in het najaar een zoveelste opleiding in de wereld van de documentaire wilt gaan volgen en ze zich nu reeds met materiaal aan het voorbereiden is, grabbelt ze me bij de arm en vraagt ze me om iets zinvols te vertellen over de Nottebohmzaal. Allemaal goed en wel maar de parketvloer kraakt en piept danig onder de schuifelende voeten van de bezoekers en het is maar de vraag of ze dat geluid er zal uitgefilterd krijgen. "Hopelijk leer ik tijdens de lessen hoe ik dat moet aanpakken" zegt ze hoopvol. 

In afwachting moeten jullie zelf maar een keertje de geschiedenis van deze prachtige zaal opzoeken en hou daarbij in het achterhoofd dat dit alles ergens in de loop van de vijftiende eeuw begon met de testamentaire schenking van 41 boeken van de toenmalige stadsadvocaat aan de stad Antwerpen.  

De broeierige warmte in de erfgoedbibliotheek laat zijn sporen na. Buiten puffen we uit en niemand van ons drieën heeft zin om de nochtans fantastisch mooie Carolus Borromeuskerk op het plein tegenover de bib binnen te stappen. Maar we hebben ze alle drie al een paar keren uitvoerig gezien dus ça suffit. Vooral ook omdat er nu blijkbaar voor de toegang moet betaald worden. 

Na wat over en weer gepraat, beslissen we als laatste wapenfeit de gerenoveerde tuin van het Rubenshuis te gaan bekijken. Het Rubenshuis zélf is nog steeds in restauratie en de dame aan de ticketbalie weet te vertellen dat die restauratie nog zo'n slordige vijf jaar zal duren. Helemaal nieuw en volledig afgewerkt is intussen wel het Rubens Experience Center en dat willen de dames wel een keertje ontdekken. Tuinliefhebber als ik ben, kies ik er voor intussen de tuin te bekijken en hoewel er in deze periode van de zomer weinig in bloei staat, ben ik blij met mijn keuze. Ik ben hier nagenoeg alleen en de stilte en rust zo middenin de drukke stad, doen mij ongelooflijk veel deugd. Ik voel mij hier de koning te rijk.

 

 

Intussen amuseren de dames zich in het belevingscenter. Er is film maar er zijn ook allerhande experimenten. Enfin, les enfants s'amusent. 😂

Bekijk onderstaande foto maar een keertje aandachtig! 

 

Zoek de vaut ...

 

Moe maar voldaan van zoveel cultuur snuiven, strompelen we terug richting Centraal station en pikken we intussen nog even een terrasje mee. 

Maar moe of niet, Winnie zorgt nog voor het "artistieke" hoogtepunt van de dag. Ze duikt immers dan toch op een rappeke de Action binnen.

Eenmaal op de trein vraag ik haar nieuwsgierig wat ze dan wel zo dringend nodig had uit de Action. Ze gooit meteen haar aankopen op het treintafeltje.  

 

Indrukwekkend niet?

 

Op mijn vraag waar ze die dingen voor nodig heeft, is ze duidelijk. Blijkbaar wilt ze er het Boedhabeeld in haar tuin stevig mee vastzetten. 

En dat is na een dagje in het overweldigend Antwerpen, een idee om helemaal Zen van te worden!