Gemopper in Firenze

 

Deze namiddag staan op de agenda twee facultatieve bezoeken gepland en als afsluiter van de dag in Firenze zullen we vanaf de Piazzale Michelangelo (en ik citeer de brochure van onze reisorganisatie) "de skyline van de stad in alle glorie kunnen aanschouwen".  

De stad kreunt onder de hitte en wij kreunen mee. Mijn lieverd heeft daarom andere plannen ... een terrasje met bijhorende verfrissingen is meer zijn ding. Komt daarbij dat hij uit principe geen kerken wilt bezoeken waarvoor je toegang moet betalen. Ja maar, zegt onze gids nog, de Santa Croce is veel méér dan zomaar een basiliek. Maar het besluit van mijn lieverd staat vast. 

We zoenen elkaar tot afscheid en ik volg de gids. Ondanks het feit dat het in de stad over de koppen lopen is, zet ze er flink de pas in.

 

 

Het is marktdag op het plein voor de basiliek. Door de drukte lijkt ze er maar niet in te slagen het aantal personen die mee de basiliek in willen, te tellen. Wat een gedoe! 

Het heeft nogal wat voeten in de aarde vooraleer we uiteindelijk de kerk binnen kunnen. Trap op, dezelfde trap onverrichter zake weer af, aan de zijkant van het kerkgebouw een andere trap op, diezelfde trap weer af om uiteindelijk via een hellend vlak voor een gesloten hekwerk braafjes op onze beurt te wachten. Hoor ik gemopper binnen de groep?

 

 

Dante, over wie in het voorbij gaan nog niets wordt gezegd maar dat komt straks wel, denk ik! 

 

Eenmaal binnen gaat bij mij het licht uit. Lap, dan ga ik al een keertje binnen in wat als de mooiste gotische basiliek van Italië wordt beschouwd, krijg ik een appelflauwte! 

Maar ik verman me ... ook al slaag ik er maar niet in foto's van degelijke kwaliteit te maken. 

 

 

 

De bouw van de kerk nam een aanvang in 1294 door de bedelorde van de Franciscanen en net omdat zij de plicht hadden een ascetisch leven te leiden zonder persoonlijke bezittingen, waren zij aangewezen op de vrijgevigheid van de rijke burgers van Firenze om de basiliek te kunnen oprichten. In ruil kregen de weldoeners het recht om in de kerk begraven te worden. Zo komt het dat hier nogal wat vooraanstaande inwoners begraven liggen waarvan Galileo Galilei, Michelangelo, Machiavelli, slechts een paar voorbeelden zijn. 

Het interieur valt alles behalve ascetisch te noemen en staat ver af van waar de Heilige Franciscus eigenlijk voor stond. 
 

Graftombe van Machiavelli

 

Graftombe van sterrenkundige Galileo Galilei, die omwille van zijn bevindingen over het heelal in conflict kwam met de kerk en pas in 1992 daarvoor excuses kreeg aangeboden door de toenmalige paus.

 

 

Graftombe van Michelangelo

 

 

En dan komen we bij de graftombe van Dante Alighieri. De man die La Divina Commedia schreef en hiermee een van de hoogtepunten van de wereldliteratuur creëerde. Naast schrijver zijn, deed hij ook heel even aan politiek. En dat is hem zeer zuur opgebroken. Ten onrechte werd hij beschouwd als de man achter de organisatie van een machtsgreep en werd hij voorgoed verbannen uit Firenze. Nooit heeft hij zijn geliefde geboortestad nog terug gezien. Dante stierf in 1321 als balling in Ravenna waar hij ook begraven ligt. 

De stad Firenze heeft intussen al eeuwenlang spijt van Dantes verbanning en ze willen maar wat graag zijn knoken en botten terug om ze in de lege graftombe die voor Dante hier achteraf is voorzien, voorgoed te laten rusten. Té laat hebben ze in Firenze de grootheid van Dante erkend en kan je geloven dat ze er nu nog steeds over ruziën? Maar de magistraten uit Ravenna zijn wel heel erg duidelijk : eens verbannen, blijft verbannen. En daarmee basta!  

Jammer genoeg vertelt onze gids helemaal niets over dit alles. Een gemiste kans!  

 

De lege graftombe van Dante

Er zijn nog wel meer dingen waar onze gids geen gebenedijd woord over vertelt. Sterker nog, dingen waar ze straal aan voorbijloopt. Zoals deze ruimte waarvan ik dus eigenlijk niet goed weet welke functie ze heeft. Omdat ik nogal nieuwsgierig van aard ben, loop ik ze gauw even binnen en weer buiten.

Ik ontdek er "Het Laatste Avondmaal" van Giorgio Vasari dat in november 1966 samen met zovele andere kunstschatten in de stad door een gigantische overstroming zwaar beschadigd werd.  

Na jarenlange onderzoeken, waarbij steeds nieuwe technologieën werden toegepast, kreeg men in 2004 langzaam maar zeker de hoop dat het werk nog te redden was. Vijftig jaar na de ramp slaagde men in wat ooit onmogelijk leek: de restauratie van het meesterwerk van Giorgio Vasari.  

Jammer genoeg valt door de snelheid waarmee ik er een foto van maak, mijn kiekje helemaal geen meesterwerk te noemen. Haast en spoed is nu eenmaal zelden goed.

In 1966 bedolven geraakt onder een dikke laag modder.

 

Onze reis begint steeds meer op het filmscenario van  "If It's Tuesday, This Must Be Belgium" uit 1969 te gelijken. Je weet wel, die film waarin de nog jonge Patricia Routledge, beter gekend in de rol van Hyacinth Bucket, een bijrolletje heeft. 

We rennen verder de Santa Croce door om ons bezoek af te ronden via de tuin en de pandgangen van de Franciscanen.