Het geslacht de' Medici: zoveel méér dan een kostuumdrama op Netflix

 

 

Niet voor niets staat op het Piazza della Signoria in Firenze het standbeeld van Cosimo I de' Medici. Hij is de man die van zijn familie een roemrijk geslacht en van de stad een prachtig plaatje heeft gemaakt. 

de' Medici is een familie van decadent rijke bankiers, kunstverzamelaars en mecenassen ten tijde van de renaissance. Een familie dat tot haar rangen zelfs een paus mocht rekenen. Toch waren de' Medici geen doetjes. Hun gezag lieten ze - niet zonder slag of stoot - ook ver buiten Firenze gelden. Met uitzondering van de stad Lucca wisten ze na veel strijd,  alle steden van Toscane tot de hunne te rekenen. 

Maar van de doden niets dan goeds zeker? Dus heb ik het vooral graag over hoe onder hun stimulans Firenze wonderbaarlijk mooi is geworden en hoe de laatste telg van het geslacht er ook voor heeft gezorgd dat de meer dan kunstzinnige stad dat ook tot op de dag van vandaag is gebleven. 

 

Anna Maria Luisa de' Medici is die laatste telg en omdat ook zij zo'n groot kunstliefhebber is geweest en zo heel erg van Firenze hield, regelde ze het in haar testament zo dat alle bezittingen van de familie de' Medici aan de stad zouden toekomen, op voorwaarde dat geen van die bezittingen ooit Firenze zouden  verlaten. 

Komt het omdat de gids er niets over zegt of ligt het aan het gekraak en gepiep van de oortjes, feit is dat ik helemaal niet weet waar wij momenteel voorbij hollen. Maar omdat ik het er zo mooi vind, probeer ik ondanks de drukte een foto te maken van wat achteraf het Uffizi blijkt te zijn. Oorspronkelijk een administratiegebouw van de familie de' Medici waar opdrachtgever Francisco de' Medici op de bovenste verdieping een kunstgalerij liet inrichten. Het is het oudste en belangrijkste kunstmuseum ter wereld. 

 

Uffizi

 

Eerlijk gezegd kan ik het me nauwelijks voorstellen dat toeristen en kunstliefhebbers met eenzelfde rotvaart het Louvre in Parijs zouden voorbij hollen zonder het daarbij even te hebben over Napoleon en zijn intentie om kunst toegankelijk te maken voor de gewone burgers. 

Weinig respectvol vind ik het van de gids om hier niet heel even stil te staan.

Het doel van onze verdere namiddag is een bezoek brengen aan de Medici Kapellen, het "mausoleum" van de' Medici dat tussen de 16e en 17e eeuw werd gebouwd als onderdeel van de basiliek van San Lorenzo. 

 

 

Wanneer wij, wandelend erheen, andermaal De Cattedrale di Santa Maria del Fiore voorbij stappen, hoor ik plots behoorlijk wat gemopper achter mij. Want zo onduidelijk is de informatie van de gids dat een paar medereizigers denken dat we aangekomen zijn op "the place to be".

 

  

"Ja maar", puft een reisgezel, "we waren hier deze voormiddag al, waarom zijn wij toen al niet naar binnen gestapt?". Zelf vind ik het ook niet de meest ideale wandelroute maar ik kan de man wel verzekeren dat hier niet de kapellen van de' Medici gevestigd zijn. 

Wanneer we die dan wel bereiken, ziet zo goed als de ganse groep sterretjes.  Het gevolg hiervan is dat van de 23 medereizigers die graag deze excursie hadden meegemaakt, nog slechts 9 mensen min of meer de fut hebben om het mausoleum daadwerkelijk te bezoeken. En dat vind ik nu zo jammer voor hen. Op die manier missen zij de indrukwekkende architectuur en de fantastische sculpturen van onder andere Michelangelo. Het is er nochtans, naar Toscaanse normen,  zalig rustig en lekker koel. Een ideale omgeving dus om te genieten, af te koelen en eindelijk op adem te komen. Ook dat had de gids toch even kunnen vertellen! 

 

 

Over het in de reisbrochure beloofde genieten van de schitterende skyline van Firenze vanaf de Piazzale Michelangelo rept onze gids na het facultatieve bezoek aan de kapellen met geen woord. Ze is te zeer in beslag genomen met haar Google Maps app om de weg terug te vinden. Hier links, ach nee rechts,  ...of toch ... ha neen wacht, we moeten terug keren. 

Kan je geloven dat geen hond nog moppert? Trop is teveel, en teveel is trop hé! !  

Maar die skyline heb ik desondanks toch wel erg gemist.