Het Siena van Wout Van Aert (tweede verslag van onze reis doorheen Toscane)

Waar ik het nog niet over gehad heb, is het feit dat ik met gekneusde ribben (of zijn ze gebroken?) op reis ben vertrokken. Een valpartij net een week voor onze afreis, zorgt voor ongemak. Maar vermits ik ooit met gebroken ribben de Peloponnesos* ben rondgetrokken en daarbij dusdanig veel pijnstillers heb geslikt dat ze me ten lange leste letterlijk de strot uitkwamen, wil ik mezelf nu dat leed besparen. Makkelijk is het niet. 

Maar ach, waar zou ik over klagen? Als ik denk aan de wielerheld Wout Van Aert die al zoveel val-ellende heeft meegemaakt maar desondanks heel wat op zijn palmares heeft staan, dan wil ik vooral heel nederig zijn. Wout won in Siena anno 2020 de Strade Bianche en in het voorjaar van dit jaar de rit naar Siena tijdens de Giro d'Italia. Hij deed dat op het prachtige Piazza del Campo. Een schelpvormig plein dat wat schuin afloopt en in negen delen is verdeeld. Die delen staan symbool voor de Negenraad, de raad van negen bestuurders die de stad tussen 1287 en 1355 haar grootste bloei en rijkdom heeft bezorgt. Jawel, Siena is heel welvarend geweest en de grote fraaie gebouwen in de stad dateren uit die periode. Jammer genoeg stak een ongeziene pestepidemie daarna stokken in de wielen. 

 

 Hoewel ik me vandaag tamelijk geradbraakt voel, wil ik dat plein toch wel gezien hebben. 

 

  

Siena heeft trouwens om nog andere redenen dan de koers een interessante geschiedenis. Maar aangezien mijn verslag geen geschiedenisles hoeft te worden, beperk ik mij tot wat Keizer Karel hier heeft uitgericht en wel omdat hij ongeveer hetzelfde met Gent (de stad waar mijn zoon geboren is) heeft gedaan. Het is te zeggen, de Siënezen zijn net als Gentenaars blijkbaar behoorlijk koppige ezels en met dergelijke ezels kon keizer Karel helemaal niet om. Het gevolg hiervan is dat de Gentenaars de strop kregen en de Siënezen uitgehongerd werden. Ja, die Karel V was niet echt een lieverd en hij wordt in Gent daarom tijdens de jaarlijkse feesten nog steeds uitgejouwd. 

Siena heeft dan weer een ander soort festiviteit met name de Palio en als ik het goed begrijp (want dat gekraak en gepiep in mijn oren is gewoonweg niet te doen) hebben die festiviteiten toch ook wel met ruziën te maken. De rivaliserende wijken van Siena organiseren immers twee keer per jaar op de Piazza del Campo paardenrennen waarbij de spanningen hoog kunnen oplopen en knokpartijtjes niet uit de lucht zijn.

Tja, geef mij dan maar Wout Van Aert!

Vermits ik me helemaal niet lekker voel, kiezen wij er voor om de groep niet langer te volgen maar gewoon op het gezellige plein een terrasje te zoeken voor een hapje en een drankje. Misschien dat onderstaand balkonnetje de beste plek is om renners en paarden aan te moedigen maar waar wij zitten zou het het ook heerlijk zijn om coureurs het plein te zien opdraaien. 

 

 

Het is gewoonweg zalig om hier op wat als het mooiste plein ter wereld wordt beschouwd, te genieten van heerlijke rust met ons tweetjes. Het bezoek aan de kathedraal schiet er nu wel bij in maar het is wat het is. Gelukkig heb ik wel een kiekje kunnen nemen van de buitenkant van de kathedraal al staat die verdomde cipres eigenlijk wel behoorlijk in de weg. 

 

Het is wat het is ... 

 

 

Hoe heerlijk is die absolute rust, erg revaliderend ook. Dus na de lunch kunnen wij toch nog wat aan sightseeing doen al weten wij niet zo meteen wat we allemaal zoal voorbij wandelen. But never mind. 

 

 

Het is goed dat we gekozen hebben voor die rust, temeer daar we er nu nog geen flauw benul van hebben wat ons straks zal overkomen ... 

 

* mijn valpartij van destijds in Griekenland inspireerde mij jaren later tot dit kortverhaal. Voor wie me graag leest, ziehier de link :https://reiskriebelsinpakkenenwegwezen.blogspot.com/2022/07/de-valpartij.html