Met zijn tweetjes het Piazza die Miracoli bekijken (laatste verslag van onze reis naar Toscane)

 

Onze laatste dag in Toscane zullen we gebruiken om Pisa te bezoeken. Mijn lieverd en ik hebben ons voorgenomen vandaag de gids niet te volgen maar onze eigen weg te gaan op de Piazza die Miracoli zodat er nog voldoende tijd kan overblijven om elders in de stad een muurschildering van Keith Haring te gaan bewonderen. Ik wil immers mijn kameraad en popart kunstenares Winnie verrassen met een foto van het kunstwerk.

Al van op de parking voor de autocars is het overduidelijk dat het bezoek aan "Het plein der wonderen", een heel drukke bedoening zal worden. Massa's toeristen schuifelen als in processie richting de piazza. 

 

Onze gids kan ons niet vertellen wanneer en waar wij terug worden verwacht bij de bus. Ze wilt eerst tickets gaan kopen voor de groep en ze kan niet inschatten hoelang dat zal duren. Wij kunnen dus niet anders dan met haar meewandelen naar de Billetterie. 

 

 

Merkwaardig genoeg staat er aan de kassa's niemand aan te schuiven. Wij kopen voor ons beiden enkel een toegangsticket voor het Campo Santo,  de gids koopt voor de groep een all-in ticket. 

 

En dan gaan wij met ons tweetjes op pad. Dat lukt aardig ondanks de drukte. In een poging een hoogst origineel kiekje te maken, staan nogal wat toeristen tegen (zo moet het op foto althans lijken) de scheve toren te duwen. 

 

 

Dat die zo schuin staat, bleek reeds van tijdens het bouwen een probleem te zullen worden. Wellicht een rekenfoutje voor wat betreft de bodemstabiliteit door de bouwkundig ingenieurs, zorgde er al tijdens de bouwwerken voor dat de toren is gaan verzakken. Tal van comités hebben er zich eeuwenlang mee gemoeid tot Mussolini het welletjes vond en er 90 ton beton liet tegenaan kappen. Het resultaat is een nog veel schever geval maar bon ... 

 

Vandaag de dag mag de toren nog maar door slechts 15 mensen per keer bezocht worden.  En je wilt niet weten hoeveel wachtenden er voor je zijn! 

De dom is vandaag gesloten en wel omwille van aan de gang zijnde repetities voor een of ander concert. Van de drie prachtige bronzen toegangspoorten is er slechts eentje geopende. We horen dank zij die repetitie hoe fantastisch de akoestiek er is. 

 

 

Het Baptisterium

 

Omwille van de muurschildering van Keith Haring elders in de stad bezoeken we enkel het Campo Santo. Maar dat "monumentale heilige veld" is zo indrukwekkend prachtig en het is er zo heerlijk rustig dat we het werk van Keith Haring toch maar laten voor wat het is en we onze tijd liever gebruiken om de omgeving in alle rust in ons op te nemen. 

 

 

Het verhaal gaat dat de begraafplaats gebouwd is rond een scheepslading heilige grond uit Golgotha dat in de 12e eeuw (na de tweede kruistocht) naar Pisa werd verscheept in opdracht van de aartsbisschop Ubaldo de' Lafranchi 

 

De heilige grond uit Golgotha waarlangs de begraafplaats is gebouwd. 

 

Het campo santo bevat een grote verzameling Romeinse beelden en sarcofagen, de muren zijn bedekt met fresco's. 

 

Jammer genoeg zijn deze tijdens de tweede wereldoorlog grotendeels verwoest of zwaar beschadigd geraakt en restaurateurs zijn vrijwel onmiddellijk na WOII begonnen met het restaureren van een en ander. Te oordelen echter aan het "tandartsboortje" waarmee gewerkt wordt, zal de restauratie mijns inziens nog eeuwen duren.  

 

De rest van de dag zullen we vullen met een wijnproeverij op een mooi wijndomein in de buurt van Lucca. Daar schreef ik in mijn eerste verslag reeds over. 

 

 

Heeft onze gids daar te diep in het glaasje gekeken? Ik weet het niet. Feit is dat ze met geen woord meer rept over de mogelijkheid om - nu we voor een keertje vroeg terug zijn in het hotel - we nog een kijkje kunnen gaan nemen in een van de kuuroorden van Montecatini Terme. 

 

We proberen dan zelf maar op zoek te gaan naar het kabeltreintje dat er ons heen zou kunnen brengen, maar vinden het niet. Ook Phara en Johan raken het spoor erheen bijster. 

Ach ja ... dan maar niet. Wat we zien lijkt trouwens eerder op vergane glorie. Heel wat hotels staan leeg, prachtige huizen staan verkommerd. 

Pas achteraf zal ik ontdekken dat ook de termen op de UNESCO Werelderfgoedlijst staan. 

Ach zut!