Reiskriebels inpakken en wegwezen

  Om de waarheid te zeggen, ik houd niet van onze Belgische kust. En niet alleen omdat ik sowieso geen strandligger ben. Ik vind onze kustlijn met al die torenhoge appartementen gewoon afschuwelijk lelijk. Hoe anders hebben bijvoorbeeld de Nederlanders en de Britten hun kustlijn georganiseerd. Ik houd nochtans van de zee. Ik mag graag fietsen ter hoogte van bijvoorbeeld het Nederlandse Nieuwvliet waar je heerlijk doorheen het duinpad kan waaien en je je dorst kunt lessen in één enkel strandpaviljoen. Hier voel je nog echt de natuurelementen. En daar houd ik van. Een strandwandeling maak ik het liefste wanneer er nauwelijks mensen op het strand zijn. Ik geniet dan ten volle van de wind, de golvende baren, de zeemeeuwen die er zich de koning te rijk voelen. Het toerisme aan de Belgische kust is echter een verhaal apart. Het begon allemaal tijdens de Belle époque toen de adel en de hogere bourgeoisie het z...

  Nog steeds nagenietend van de zeer persoonlijke ontvangst in Lodi, verlaten we de stad om vrij vlug in een landelijke omgeving terecht te komen. Zou het dan toch eens lukken om te midden van de velden te overnachten?  We rijden voorbij een fotogenieke boerderij met een mooie bomenrij waar we wat graag zouden overnachten. De boer is volop op zijn veld aan het werken dus mijn lieverd stapt op hem af met de vraag of we hier kunnen overnachten.  Is het taalverwarring of ongastvrijheid? Feit is dat we doorverwezen worden naar een parking aan de school wat verderop. Vermits het rond aperitieftijd is, stappen we meteen op het plaatselijke terrasje af. Behalve de waardin is er niemand maar dat veranderd als bij toverslag wanneer wij een fris wijntje bestellen. Plots komen van verschillende kanten zo'n stuk of vijf mannen aangewaaid. Hebben die allemaal dringend dorst of zijn ze alleen maar nieuwsgierig naar de vreemdelingen die wij zijn?   Eén van hen - een oude man met i...

  Dat we met onze stapel reisgidsen niets konden aanvangen, is achteraf bekeken een geluk met een ongeluk geweest. Gisteren bracht ik ze terug naar de bibliotheek en omdat ik toch nog wat informatie zocht over datgene wat we dan wél hadden gezien, bracht ik De Groene Reisgids Noord-Italië van Michelin mee naar huis. Wat mij betreft verdient die gids drie sterren en wel omdat hij Lodi overduidelijk in de schaduw van Milaan heeft laten liggen. Zodoende krijg je vrijwel niets te lezen over het nochtans zeer charmante stadje en al helemaal niets over wat wij er -dank zij onze stoute schoenen- hebben ontdekt. Heerlijk om de platgelopen toeristische paden te kunnen verlaten op basis van één enkele foto op het internet en al zeker wanneer je als een V.I.P. wordt behandeld. Straks meer daarover. Eerst neem ik jullie mee op een wandeling doorheen de stad die méér waard is dan de twee zinnen in de Michelin gids. Puur geschiedkundig gezien alleen al zou je er een paar boekdelen kunnen over sc...

Het grote nadeel van het opbergen van onze plannen om richting Toscane te rijden, is dat we niets kunnen aanvangen met de stapel reisgidsen die we van thuis uit hebben meegebracht.  Met uitzondering van een bureau in Turijn waar we niet binnen konden, hebben wij nog nergens een toeristisch infokantoor gespot, laat staan een richtingaanwijzer erheen. Als die trend zich voortzet dan hebben wij een probleem. Gelukkig bestaat er zoiets als het internet maar op het klein schermpje van mijn iPhone opzoekingen doen, is nu niet bepaald een leuke bezigheid om de avond mee door te brengen. Mijn lieverd tekent op de wegenkaart zijn plannen uit om op 't gemakje en met een grote boog rond Milaan richting Zwitserse grens te rijden. Zelf ga ik op zoek naar "iets leuks" op die route om er halt te houden. Om dingen te ontdekken die troost kunnen bieden na de ontgoochelingen tijdens deze eerder onverkwikkelijke reis.  Zodoende stippen we Bobbio aan als te bezoeken. Het stadje spreekt me aa...

  Ik weet niet precies wat de Italianen beschouwen als “La Dolce Vita” maar wat mij betreft, moet het toch iets helemaal anders zijn dan wat de Fransen met “La Douce France” bedoelen. Ik voel mij in ieder geval veel meer aangesproken door de Franse savoir vivre. De Fransen leven als God in Frankrijk, de Italianen dénken God in Italië te zijn. Zeker als het op hun rijstijl aankomt. Ik zou een boom kunnen opzetten over het Italiaanse rijgedrag en de daarbij horende gesticulaties maar doe het liever niet, blij als ik ben weer rustig en ontspannen thuis te zijn. Gelukkig is mijn lieverd een bedaard chauffeur die niet meteen alle remmen toegooit wanneer de zoveelste wegpiraat ons de pas afsnijdt. Het zou nogal wat teweeg brengen in de kast van de keukenattributen. Ik daarentegen geraak zo stilaan helemaal opgedraaid en rijg de gilletjes bij bosjes aan elkaar.  Na ons bezoek aan Genua nemen we dan ook een kloek besluit. We zijn intussen al tien dagen van huis weg en we zij...